GEEN PRAATJESMAKER ZIJN
Column: Martin Koek (5)
Hoe vaak is het ons ego dat ons in de weg zit? En hoe lang weet de wereld al dat praatjes geen gaatjes vullen? Hoe komt het toch dat de mens het meest leert van de fouten die hij zelf maakt? Misschien zijn het wel de blaren waarop we door eigen schuld moeten zitten.
Toen ik een jaar of veertien was leerde ik een wijze les van een oude en beroemde Nederlandse tennisleraar: Joop de Mos. Het zijn van die momenten die je je leven niet meer vergeet en waardoor je de geweldige reputatie van een tennislegende als De Mos in ons land beter begrijpt. Als een van de beste jeugdspelers in Amsterdam kwamen tennismaatje Frank Koning en ik na wat trainen van de baan. Met een meer dan gemiddelde geldingsdrang werd mij in het clubhuis gevraagd of ik, de week daarop, de Amsterdamse Kampioenschappen zou gaan spelen. 'Ja', antwoordde ik, 'in het B-toernooi'. Door dezelfde persoon werd me verteld dat het spelersveld sterk zou zijn waarop ik stoer m'n schouders ophaalde. 'Hoezo?', kwam hij direct met de vraag: 'Kan jij dan winnen van iemand als meneer Teitler (een toenmalige geroutineerde oude slimme vos in het spelersveld)? 'Ja, daar kan ik van winnen', zei ik stoer. Stilte in het clubhuis.Joop de Mos keek op van z'n krantje en vroeg me om even bij 'm te komen zitten. Dat moest ik maar beter nooit meer zeggen, ook al was het zo dat ik van die meneer Teitler kon winnen. Waarom dan niet, vroeg ik in mijn onwetendheid. Joop legde uit dat je niet meer vrij speelt wanneer er bijvoorbeeld iemand achter de baan komt staan die jou heeft horen zeggen dat je dat wel even zou winnen. Je denkt op zo’n moment dan aan wat je gezegd hebt en bent niet meer met het spel zelf bezig zo legde hij uit. Het tennisspel is al moeilijk genoeg en je moet jezelf dus niet nog extra druk opleggen. Eigenlijk dus een wat pragmatische reden om bescheiden te zijn wanneer je gevraagd wordt of je van iemand kan winnen. Ondanks die prachtige les van een oude rot in het vak liet ik me vijf jaar later toch verleiden om uitspraken te doen in de nationale pers. Uitgekozen om voor een juniorstage uitgezonden te worden naar Australië door het Leo van der Kar Fonds stond ik de nationale pers te woord. En opnieuw praatjes over mijn tennistoekomst. Als ik niet snel de Nederlandse tennistop bij elkaar zou tennissen dan kon ik beter stoppen. En dat kwam op de sportpagina’s met vette letters. Nou dat heb ik geweten. Alle top tien spelers in Nederland wisten wel raad met dat soort uitspraken en gedrag van een jong spelertje als ik. Slechts nadat ik in vele wedstrijden diep door het stof ging en bescheidenheid een plekje in mijn gedrag kreeg, kon ik op wat acceptatie van de topspelers rekenen. Uiteindelijk was het pas tien jaar later dat ik nationale titels won in enkel en dubbelspel. Praatjes roepen kritiek op, vullen geen gaatjes en zijn uitingen van een ego dat smeekt om bevestiging. Veel terughoudendheid toegewenst.
