Door: Ernst-Dirk van Leenen
Mickey van der Meijden is een meisje van 12 jaar en heeft een oogafwijking. Ze ziet maar voor 12 tot 16%. Dat betekent dat ze bijvoorbeeld niet ziet wat er op haar bord ligt en in de verte geen mensen kan herkennen.

Van der Meijden was vier jaar toen haar moeder ontdekte dat zij slechtziend was. Ook bleek dat Van der Meijden van nature erg energiek is. De Amstelveense gaf dit aan door overal op te klimmen waar zij maar was. Haar moeder: “In de dierentuin keek zij niet naar de dieren, maar klom zij in de hekken.” Om al deze energie kwijt te kunnen, werd in het turnen de oplossing gevonden toen ze vijf jaar was. Tussen de achtjarigen, bij de introductieles, kwam zij er als beste uit.

Alhoewel haar oogarts het er absoluut niet mee eens is dat Van der Meijden deze sport beoefent, blijft zij dit iedere week volhouden. De trainingen zijn drie keer per week, drieëneenhalf uur op de maandag en twee uur op de woensdag en de vrijdag.

Bij haar trainster Daisy heeft het zeker twee maanden geduurd voordat ze erachter kwam dat haar pupil niet goed kon zien. Met name als er een teken werd gegeven bij de sprong om te mogen starten, bleef Van der Meijden staan wachten en moest het haar verteld worden dat ze mocht gaan rennen.

De sprong is wat men vroeger wel als paardensprong betitelde. Sinds 2002 heet het officieel de Pegases. Het paard wordt vooral in de hogere niveaus gebruikt als springtoestel, bij de lagere niveaus gebruikt men doorgaans de kast. De turn(st)er springt over de lengte van het paard. Die is meestal 1,60 meter. De breedte is 35 centimeter en afhankelijk van het niveau kan de hoogte worden bijgesteld. Bij het springen bevestigt men geen steunen op het paard, dit in tegenstelling tot bij het voltigeren.

De sprong is één van de favoriete onderdelen van Van der Meijden. “Dan kan je zo lekker ‘knallen’,” zegt ze. Een andere favoriet is de vloer, omdat ze daar door middel van de series, met onder andere de flikflak en de salto, ook weer haar energie in kwijt kan.

Op de vraag of ze op school haar energie een beetje kwijt kan, antwoord de turnster “Het is inderdaad erg moeilijk om de hele dag stil te zitten. Laatst stelde mijn lerares me voor een rondje te gaan lopen toen ik niet meer kon stil zitten. In eerste instantie mocht dit niet, maar de lerares bedacht zich en zei, ‘Ga voor mij maar een kopje cappuccino halen’.” Dit was niet tegen dovemansoren gezegd en een aantal minuten later kwam Van der Meijden stralend binnen met de warme drank. Ze had intussen in het toilet stiekem wat oefeningen en danspasjes gedaan.

Bij Van der Meijden zijn lenigheid en kracht van groot belang bij het turnen, de concentratie is misschien wel het belangrijkst. Zeker om blessures te voorkomen. Maar het neemt niet weg dat de Amstelveense in het verleden de nodige blauwe plekken heeft opgelopen. Tja, je leert dit nu eenmaal met vallen en opstaan. Gelukkig, en ook voor haar moeder die langs de kant af en toe doodsangsten uitstaat, heeft zij nog nooit iets gebroken tijdens het turnen.

Als je aan haar naar haar motivatie vraagt, krijg je steevast als antwoord “Omdat ik dit wil en ik wil graag prijzen winnen!” Nou dat is er in december vorig jaar dan ook van gekomen toen Van der Meijden de eerste prijs wist binnen te halen tijdens de 2e Rayonvoorwedstrijd in de vierde Divisie. De uitslag van deze wedstrijd telde mee voor plaatsing voor de 1/2 finale om het Regiokampioenschap en mede door haar overwinning is de plaatsing dan ook bereikt. Ze was erg trots die dag. “Jazeker want ik heb toen mijn eerste gouden medaille gewonnen,” aldus Van der Meijden, die ook al de Dam tot Damloop uitliep.

FOTO'S: Kimon Inglessis (www.amsterdamman.com). Ze zijn na te bestellen.