ZAND TUSSEN DE TENEN

Column: Gerard J. Vogelaar

U heeft een tijdje niks van Buurman Freek noch ondergetekende gehoord. Wij waren zoals dat in vakjargon heet 'een poosje uit het net'. Maar afgelopen zaterdag (2 juli) hadden wij weer eens goesting om op pad te gaan. Getriggerd door een Twittertje 'U ziet wij gaan met onze data-tijd en digi-vocabulaire mee' van een goede vriend van ons, togen wij op onze brakke fietsjes (voor betaald parkeren is ons zwaar onder vuur liggend pensioentje ontoereikend) rond twaalf uur naar ons letterlijk onvolprezen Stadshart.

Op deze maar moeilijk tot uitbundigheid te verlokken locatie (volgens Freek gewoon: 'Een niet tot leven te wekken dooie rot boel') zou volgens de onze Tweetie een spetterend 'beach- event' plaatsgrijpen. Met het vooruitzicht dat een mogelijk smakelijke remake van Baywatch met alle rondborstige ingrediënten van dien het immer zo sombere plein ten leste tot leven zou kunnen prikkelen, keuvelden wij ons gemoedelijk peddelend naar de plek des onheils.

Maar in plaats van aantrekkelijke remakes van Pamela Anderson en consorten, was het plein omgetoverd tot een groot voetbalstrand en gevuld met stoere kerels, die in een soort toernooivorm appetijtelijke partijtjes beachsoccer op de mat (pardon: zandheuvels) legden.

Het bleken ook niet de eerste de besten te zijn in deze nog betrekkelijk jong jolige, maar best serieuze variant van het oerconservatieve Blatterbal. Teams uit de hoogste klasse van het KNVB strandvoetbal betwisten elkaar fanatiek de eer, wie met de mooiste omhalen de keeper van de tegenpartij kon verschalken. Wij waren geboeid toeschouwer. En met ons de vele dagjesmensen die ondanks de toch bepaald niet fleurige economie, aan de uitpuilende tassen te zien, met grote gretigheid de plaatselijke warenhuizen, middenstand en/of marktkramen van een uitbundige braderie aan het plunderen waren geweest.

Het was een vrolijk sportieve boel. Ook al omdat vele plaatselijke sportverenigingen met een eigen sportmarkt de zandvlakte omzoomden en met allerlei demo's en clinics het druk paraderende publiek probeerden te interesseren voor hun sport. Zo zagen we kleuters breakdansen en volwassenen in kleurige zijden hansopjes tai chi-en. Veel aftrek was er voor een heuse kanomachine en voor een bak water bij een duikvereniging die een dagkampioen adem inhouden moest opleveren. En 'last but not least' gaven wetenschappelijke beweegtesters jong en oud aan de hand van fysieke testen deskundig advies over een geschikte sport voor het betreffende lijf. Burgemeester Jan van Zanen en wat later ook de wethouder van sport, John Levie, zagen het zo te zien allemaal met veel plezier aan. Zij vertrokken in de wetenschap dat een aardig sportevenement als dit het in ieder geval wel voor elkaar krijgt om het Stadshart als een vrolijk vurig centrum van Amstelveen te laten kloppen...

Met zand tussen de tenen maar een spectaculair leuke ervaring rijker aanvaardden ook wij de terugreis naar onze aanleuningwoning. Net op tijd om onder het genot van enige spirituele doping Philip Gilbert in de eerste etappe van de Tour gehakt van zijn collega pedaalridders te zien maken.

FOTO'S: Hans van Beek.