AMSTELVEEN SPORTSTAD?

Amstelveen heeft geen onafhankelijke lokale pers meer. De weekbladen worden gevuld met van gemeentewege verstrekt nieuws en wat ingezonden mededelingen en brieven. Het gevolg is, dat zaken en gebeurtenissen nauwelijks of niet meer kritisch worden belicht. En dat is voor een gemeenschap, die innovatief, creatief, scherp en  flexibel moet blijven, absoluut noodzakelijk. Om de boel in Amstelveen een beetje op te schudden heeft SportAmstelveen.nl Frits Suèr (zie FOTO), zelf geboren Amstelvener, voormalig sportjournalist en nog steeds een gewaardeerd sportmarketeer, gevraagd vooral de sportzaken in Amstelveen in een aantal columns een kritisch te belichten. Hier de eerste met als titel 'Amstelveen sportstad'? Wel nee....

Voor de volleybalwedstrijd TVC Amstelveen tegen PND/Weert in januari was mijn volleybalteam aangewezen om de zaaldienst te verrichten. Dat betekent vooraf veld opzetten, tribunes klaar zetten en de reclameborden rondom het speelveld plaatsen.

Dus in de rol van opbouwploeg mocht ik twee borden  “Amstelveen Sportstad” neer zetten.  Daarvoor hadden we met zijn allen vergeefse pogingen gedaan om de wrakke tribune van de  Emergohal uit te schuiven.  Er achter kruipend om dat ding toch in beweging te krijgen waadden we door vuilnis en stof.  En ik zag ook nog even en passant dat een paar lampjes van het scorebord niet werkten. De tribunes bleven waar ze stonden, een beheerder om ons te helpen was in geen velden of wegen te zien en  om de toeschouwers toch maar een zitplaats   aan te bieden hebben we uit alle hoeken en gaten stoelen gehaald en langs het veld neergezet. Dat we daarbij enige schampere opmerkingen van de Weert-supporters mochten incasseren was wel begrijpelijk Temeer omdat die supporters zelf in Weert net een splinternieuwe hal  in gebruik mochten nemen. Een dag later ook laatdunkende opmerkingen op de website  “Volleybalkrant”, veel gelezen in de volleybalwereld. Omdat vanuit de Emergohal de internet verbinding niet werkte kon die Volleybalkrant niet de z.g.  live-score aan haar lezers doorgeven. En dan praten we hier  over een competitiewedstrijd tussen de nummers 2 en 3 van een van de grootste sporten.

Het was toevallig in de Emergohal, maar in de te lage Bankrashal is de situatie nog slechter  De tribune kan elk moment in elkaar storten, de geluidsinstallatie werkt niet en het scorebord laat het regelmatig afweten.

De situatie op en in de andere accommodaties is niet beter. Velden worden slecht en ondeskundig onderhouden, het gras wordt te laat gemaaid en wie er iets van zegt krijgt te horen: ze moeten niet zeuren, maar voetballen. Als je er op wijst, dat sportbonden nu eenmaal bepaalde eisen stellen aan wedstrijdaccommodaties is een gevleugeld antwoord: “we doen het op zijn Amstelveens”. Wie zo denkt en zo reageert op gefundeerde klachten is niet in staat een klimaat te creëren waarin sport en topsport kunnnen gedijen.

Dat constateerde de Volleybalbond (NeVoBo) ook na gesprekken met de Amstelveense sportwethouder en – ambtenaren. Toenmalig technisch directeur  Joop Alberda en directeur Huizing voelden zich niet serieus genomen en besloten maar meteen, dat het volleybalopleidingscentrum zeker NIET in Amstelveen moest komen. En toen de wethouder na de volleybalfinale om het kampioenschap van Nederland ook nog eens de verliezer als de kampioen toesprak, hadden de Nevobo-officials het helemaal gehad.

Na Sjoukje Dijkstra won er nog een Amstelveense Olympisch goud en nog wel op een van de belangrijkste sporten van de wereld: het zwemmen. Dat is Jolanda de Rover, goud in 1984 op de 200 meter rugslag. Ik heb ooit eens voorgesteld haar op te nemen in een commissie, maar dat vond men op het gemeentehuis maar niets. Dat was te min. Jolanda is geen universitaire ster, maar toch kan je respectvoller met topsporters omgaan. Ik ben ooit met Peter Post door de toenmalige wethouder op pad gestuurd om Amstelveen te promoten als etappeplaats voor de Eneco-wielerronde van Nederland. Ieder kind weet, dat zoiets geld kost. 50.000 euro vroegen de organisatoren. Zeker niet te veel, maar Amstelveen schrok zich rot, want daar had men niet bij stil gestaan. Post en ik stonden voor schut in de wielerwereld en Amstelveen werd geen etappelaats.

Om je sportstad te mogen noemen is meer nodig dan het verlenen van wat subsidie om het spelen van Champions League volleybal in de Emergohal mogelijk te maken. Maar was dat ook niet om de van eigen tekortkomingen te verbergen? Tientallen vrijwilligers gingen voor iedere wedstrijd  aan de slag met vlaggen, ballonnen, bloemen, banners en noodtribunes om de hal van binnen een beetje toonbaar te maken. Want je schaamt je dood dat  het schatrijk ogende Amstelveen bezoekers uit heel Europa in zo’n armoedige accommodatie ontvangt. Maar in alle scheidsrechtersrapporten van de Europese bond werd Martinus lof toegezwaaid voor de wijze waarop een bollenschuur tot een wedstrijdaccommodatie werd omgetoverd.

Laten we voorop stellen, dat als AMVJ-er Harry de Haas ruim 20 jaar geleden deze hal niet had gebouwd, er in Amstelveen helemaal geen topvolleybal meer was geweest. De dank van de gemeente was, dat de enige ambtenaar die De Haas bij de bouw een beetje had geholpen, later strafrechterlijk werd vervolgd. Uiteraard werd de betreffende man volledig vrijgesproken.

Amstelveen, sportstad?  Daar is echt een andere mentaliteit voor nodig.