Door: Maarten Bax
Sporting Martinus loopt hopeloos achter op schema. Nou werden alle amateur voetbalwedstrijden van de laatste weken afgelast, maar die van de 91-jarige jubilaris dit seizoen wel heel veel. “Ik geloof dat meer dan 60% van onze thuiswedstrijden van zondag 1 geen doorgang vonden,” schat voorzitter Pieter Monkelbaan in. Een verhaal over passie, visie, confetti, maar ook depressie.

Het is dinsdagmiddag als het sportpark van Sporting Martinus er verlaten bij ligt. Geen mens te zien, behalve de voorzitter zelf. Pieter Monkelbaan start zonder blikken of blozen zijn betoog. “Het ontbreekt ons aan ruimte. We hebben een van de mooiste sportparken van Amstelveen. Qua ligging is het ideaal tussen de huizen, de bomen en een echte buurt. Zomers hebben we ook de mooiste velden van alle voetbalclubs. Ja, ’s winters is het allemaal wat minder.

Monkelbaan is deze maand al weer vijftien jaar voorzitter van Sporting Martinus. “En dat is lang,” zegt hij zonder schroom. “Het is niet altijd even leuk omdat het zo vaak gaat om ‘de boel’ bij elkaar te houden. Het is in een vereniging vooral schoppen, slaan, aaien en kussen. Je moet vooral zorgen dat de cultuur van de club bewaart blijft en dat betekent eindeloos veel praten.” Nou kan Monkelbaan praten als de beste, maar toch... De jubilaris: “Wat is cultuur bewaken? Dat is schoonheid, reinheid. Dat je best aangeschoten mag zijn, maar ook weer niet zo dat je neervalt. Het eerste elftal is voor velen belangrijker dan onze F16, maar we moeten ook weer niet overdrijven. Op het moment dat je bij een groep van ruim duizend mensen op je strepen gaat staan, ben je kansloos. Je moet je status niet afdwingen, maar je moet het zijn. Je moet mensen koesteren. Zo hebben we een viertal supercoryfeeën – Harrie Pijnenborg, Rob Umbgrove en Frans en Trees Ariëns – die van alles voor de club doen en deden. Kijk, we hebben ruim 1000 leden inclusief zo’n 230 medewerkers. De harde kern bestaat echter uit een mannetje of tien, twintig. Dat zijn de mensen die de toiletten uitraggen, de bomen snoeien, de kleedkamers en kantine schoonhouden. Die zijn overdag en doordeweeks bezig. Onzichtbaar, maar o, zo belangrijk.”

Als het leukste van zijn ‘baan’ beschouwt hij toch het douchen met de veteranen op zaterdagmiddag. “En daarna die derde helft. Lachen. Elke week.” Ook kan Monkelbaan genieten van de emoties van de kleinste voetballertjes. “Als je ziet dat die de hele dag lol hebben, geniet ik ook. Of juist, als ze tranen hebben. Kan ook mooi zijn. Verder is het leuke van deze vereniging dat men je accepteert zoals je bent. Of je nou in een pak rondloopt of in je spijkerbroek.”

Zijn schrikbeeld? “Dat je over tien jaar net zover bent als bijvoorbeeld Nautilus nu. Een club met een paar elftallen, zonder enige jeugd. Daar is op zich niets tegen, maar dat is niet wat ons voor ogen staat.” Martinus bestaat dit jaar al weer 91 jaar. “In het grijze verleden hebben we nog de SMA opgericht, de sportvereniging Martinus Amstelveen. Dat bestaat nog steeds. Vroeger had je de afdelingen volleybal, tennis, badminton, bridge en judo.” De club deelde met CSCA, het huidige AmstelveenHeemraad zelfs jarenlang het sportpark. “Dat was vanaf 1951. Ze hebben zo’n tien jaar hier gezeten voordat ze naar de Sportlaan gingen.”

Terug naar 2010. Monkelbaan zegt de hele uitbouw van het clubhuis al in zijn hoofd te hebben. Sporting Martinus wil gaan uitbreiden. En hoe! De voorzitter: “Het wordt hopelijk mijn laatste kunstje. We hebben te weinig kleedkamers en de meeste leden willen een zonneterras. Ik verwacht elk moment de intentieverklaring van de gemeente voor de aanleg van een of twee kunstgrasvelden.. Het is niet voor niets dat er bij ons gemiddeld meer wedstrijden worden afgelast. Toen Amstelveen 600 jaar geleden werd aangelegd, was dat op veengrond. Als veen, zoals bij ons, niet genoeg geperst is, dan komt er lucht tussen. Een veenlaag is net een spons. De spons wordt groter, zet uit, neemt water op. In de zomer heb je hier nog gras, waar het bij andere clubs kaal is. Maar in de winter hebben we een probleem. Ik geloof dat de thuiswedstrijd tegen de Koninklijke HFC al drie keer is afgelast. De mazzel is nog dat we met slechts elf clubs in de poule spelen.”

Passie en visie. Het zijn woorden die Monkelbaan graag in de mond neemt. “Als je alleen maar een doel hebt zonder passie of visie, zal je het doel ook nooit bereiken.”  In het verleden werd voorafgaand aan de derby met Roda ’23 meestal vuurwerk afgestoken. “Bovenkerk tegen het oude dorp. Dat leeft. Een soort reünie. Als vuurwerk door de KNVB wordt tegengehouden, zoals nu het geval is, dan zetten we gewoon via de speakers een tape op met vuurwerkgeluid. Dat zijn mooie acties. Net zoals die keer dat hun fans in de nacht voor de wedstrijd ons hele clubhuis in het groen hadden ingepakt. Of die keer dat wij onverwacht rood/gele confetti bij hun afstaken. Dat moet kunnen.”

En, terugkomend op zijn laatste kunstje. “Als het kunstgras bij ons doorgaat, juich ik een slag in de rondte.” Wellicht doet Monkelbaan daarna dus een stapje terug, alhoewel... “Mijn vriendin Betty  heeft me laatst gevraagd wat ik dan wil gaan doen. ‘Ik dacht dan aan iets voor het clubblad of in de feestcommissie te gaan doen of zo...’, reageerde ik. Antwoordde zij dat ik dan nog beter voorzitter kon blijven. Dan wordt er tenminste nog naar je geluisterd. Tja, mijn vriendin is wel slim wat dat betreft.”

FOTO'S: Kimon Inglessis (www.amsterdamman.com) en Sirous Kavehercy (www.sirousfotografie.com)