Door: Maarten Bax
Na acht jaar topvolleybal, lijkt het woensdag (27 april) dan echt voorbij. De mooie carriere van Monique Wismeijer zit er dan op. De spelverdeelster, pas 31 jaar, vindt het mooi geweest. “”Mijn lichaam heeft ontzettend veel moeite om het allemaal bij te houden.”

Wismeijer speelde zeven jaar eredivisie voor AMVJ, voordat ze dit seizoen tot de elite van TVCA toe trad. De kans is groot dat de 'Kika-girls’ woensdag de derde hoofdprijs van dit seizoen pakken. Winst op VC Weert is genoeg. Maar of Wismeijer meespeelt is nog maar de vraag. De Schagense is eigenlijk pas net weer fit na een seizoen vol blessureleed. “M’n vinger, een beknelde zenuw in mijn rug, twee weken griep, een onwillige schouder...” Ze lepelt al haar ongemakken in de voorbij maanden zo op. Slechts de eerste acht wedstrijden deed ze mee, daarna was het over en speelde ze sinds november tot afgelopen zondag slechts één, schamel setje.

“Mijn lichaam heeft het steeds moeilijk om terug te komen na een blessure. Ik merk dat ik ouder wordt. Dat ik zo lang over een herstel doe, staat me ook steeds meer tegen. Ook ben ik moe van jaar in, jaar uit elke dag om half acht van huis te gaan om ’s avonds pas weer om half acht terug te keren. De combinatie van een baan plus drie uur training is slopend,” aldus Wismeijer. En, lachend: “Ik haal s’avonds meestal ‘Goede tijden, slechte tijden’ zelfs niet eens meer. Om acht uur vallen mijn ogen dicht. Het is dat mijn vriend (ex-handbal international Erland Burgzorg, MB) ook topsporter is geweest en hij mij begrijpt en alle ruimte geeft, anders was het nog moeilijker geworden.”

Wismeijer, sportinstructrice in de Bijlmer bajes, heeft genoeg van het zware, eentonige leventje van de laatste jaren. Ze heeft andere dingen ontdekt. Haar familie en vrienden, maar ook de tennissport bijvoorbeeld. Natuurlijk speelt ook mee dat Laura Dijkema, door al haar blessureleed, het stokje van Wismeijer inmiddels heeft overgenomen. Ze gunt het haar, geeft haar tips en is blij dat de ruim tien jaar jongere spelverdeelster die oppakt. Wismeijer: “Ik ben realistisch. Ik ben 31 jaar, ben maar 1 meter 75 en spring ook niet heel hoog. En ja, ik heb het moeilijk met deze rol. Je wil altijd spelen anders ben je geen echte topsporter.”

Haar beste jaren kende ze zo’n twee, drie jaar geleden. Op haar hoogtepunt speelde ze de bekerfinale in de Bankrashal tegen Longa. Ook de strijd om de landstitel, met ‘haar’ AMVH tegen aartsrivaal Martinus, herinnert ze zich al te goed. “Hoeveel eredivisiewedstrijden ik heb gespeeld? Ik zou het niet weten.” Het aantal interlands dat ze achter haar naam heeft staan, weet ze wel. “56.” Wismeijer: “Avital (Selinger, de bondscoach, MB) heeft me verteld jongeren richting de Olympische Spelen van 2012 een kans te zullen geven. Ik sta nog wel op zijn lijstje om ‘je-weet-nooit-als-er-wat-gebeurt’. Misschien moet ik deze zomer toch weer mijn pakkie aantrekken, maar ik ga er zeker niet vanuit.

Nee, ze acht de kans zeer klein ook volgend seizoen op het hoogste niveau nog volleybal te spelen. Woensdag is wellicht haar laatste optreden. Ze hoopt op een invalbeurt in de derde wedstrijd in de finale van de play-offs, als TVCA de landstitel denkt te grijpen. Net zoals afgelopen zondag, toen ze plots door coach Chris Gonzalez haar team uit het dal moest trekken. “Kijk, je weet dat de financiën in het topvolleybal nooit rooskleurig zijn geweest. Wij verdienen met z’n allen nog niet eens datgene van een talentje bij Ajax, die elke dag met een blitse auto wordt opgehaald. En toch, het is een hele mooie tijd geweest. Ik heb er keihard voor gewerkt, heb er heel veel voor moeten opofferen, maar heb er ook intens van genoten. Ik zou het voor geen goud hebben willen missen.”
FOTO'S: Ron Baltus.