HOCKEYERS BLIJ MET TROOSTPRIJS

Slechts een bronzen medaille voor de hockeyheren van AH&BC. Na een teleurstellend seizoen waarin de play-offs niet eens gehaald werden, was de derde plaats in de Euro Hockey League slechts een kleine pleister op de wonde. Het team van Sjoerd Marijne versloeg Polo de Barcelona zondag (23 mei) na verlenging en het nemen van strafballen met 4-3. “Toch een mooie afsluiter van een teleurstellend seizoen,” vond aanvoerder Taeke Taekema.

In een bomvol Wagener Stadion maakten de Amstelveense heren een flitsend entree, waarbij het verlies (3-4 tegen UHC Hamburg) in de halve finale van de dag ervoor vergeten leek. Na ruim tien minuten kwam Taekema namens AH&BC tot scoren dankzij een strafcorner, zijn welbekende kunstje. Vlak voor het einde van het eerste kwart (het toernooi hanteerde vier rustpauzes in verband met de televisie-uitzendingen) maakte Geert-Jan Derikx een verdedigingsfout die de Amstelveners fataal werd: 1-1. Wat later liet Taekema twee stafcorners onbenut en scoorde Polo de Barcelona de 1-2 dankzij onoplettendheid van AH&BC-verdediger Kristiaan Timman.

In de tweede helft kregen de Amstelveners nog meer kansen, die echter lang niet altijd benut werden. Robbert Tigges liet een paar prachtige acties zien voordat hij de stand in de 43e minuut weer gelijk bracht. Met nog acht minuten te gaan, sloeg Taekema het beslissende doelpunt binnen uit een strafcorner. Of toch niet? De op de bank zittende aanvoerder van de Spanjaarden vroeg een ‘video request’ aan. Uit filmbeelden bleek dat AH&BC’er Mirco Pruyser te vroeg de cirkel ingelopen was, waarna de umpire het doelpunt alsnog afkeurde. Coach Marijne had daar flink de pest over in: “Pruyser had verder niets te maken met het doelpunt. En degene die de videocontrole aanvroeg, zat op de bank... Dit sloeg eigenlijk helemaal nergens op.”

Twee keer vijf minuten verlening bracht niemand tot scoren, waarna shoot-outs genomen moesten worden. Robbert Tigges en Jan-Willem Buissant deden dit succesvol, twee van de drie Spanjaarden niet. Toen doelman Klaas Veering voor de tweede maal een penalty stopte en daarmee de wedstrijd besloot, juichten en joelden de Amstelveners alsof ze zo net de cup hadden gewonnen. Mede dankzij het uitgelaten thuispubliek werd het ererondje een spontaan feestje, waarbij vertrekkend coach Sjoerd Marijne letterlijk op handen werd gedragen.

Al dat gefeest was misschien een iets te extreme ontlading van emotie, nuanceerde aanvoerder Taekema later. “We waren op dat moment zo ontzettend blij dat we eindelijk een keer wél weer iets samen gehaald hadden, dat we op die manier reageerden. Ondanks het slechte seizoen wilden we deze allerlaatste wedstrijd wel gewoon positief eindigen, ook al ging het ‘slechts’ om de derde en vierde plek. Het was immers de laatste wedstrijd van Sjoerd Marijne en manager Nelleke Brenninkmeijer, dus konden we dit seizoen niet zomaar als een kaarsje uit laten gaan, hoe teleurstellend die ook was verlopen,” legde hij uit. “En het was überhaupt een zware klus om binnen 22 uur na een verloren wedstrijd weer fris overnieuw te beginnen, dat vergt veel van een team. Op deze manier was het toch een mooie afsluiter van een teleurstellend seizoen.

Terwijl hij terugblikte op afgelopen competitie, verweet Taekema meerdere zaken aan de tegenvallende vijfde plaats die daarin behaald is. “Het is natuurlijk altijd lastig als je spelers midden in het seizoen een tijdje moet missen door een WK. Dat zag je ook bijvoorbeeld bij Rotterdam. Zij zijn zevende geworden in de competitie, en strandden hier in de finale. Maar verder komt het ook puur door onze eigen manier van spelen. In veel wedstrijden speelden we goed, maar scoorden we niet vaak genoeg. En als je zelf geen goals maakt, krijg je ze op den duur een keertje tegen. Daarnaast waren er ook wedstrijden waarin we helemaal niet goed speelden, wat ons zelfvertrouwen heeft aangetast.” En dat ging op een gegeven moment parten spelen, analyseerde Taekema. “We hebben alles geprobeerd om dit seizoen goed op gang te komen, maar dat wilde maar niet lukken. Erg zonde, want we hebben de juiste spelers in huis, maar winnen lukte ons té vaak nét niet.”

Zijn coach Sjoerd Marijne merkte op dat het team in zowel de reguliere competitie als de Euro Hockey League te weinig constant is geweest. “We waren te vaak amper flegmatisch door bijvoorbeeld op voorsprong te komen, maar in de loop van een wedstrijd toch weer punten uit handen te geven.” Dat gebeurde zaterdag ook bij de EHL-kwartfinale tegen Rotterdam, toen de Amstelveners een 3-2 voorsprong inleverden en uiteindelijk met 3-4 verloren. “Op die manier hebben we een seizoen lang teveel punten verloren bij de kleintjes, wedstrijden tegen lagere teams waarbij we makkelijk drie punten hadden kunnen incasseren. Hierdoor hebben we een ontzettend zwaar en heftig seizoen achter de rug.”

Ook noemt Marijne de afwezigheid van langdurig geblesseerde Santi Freixa als een groot gemis. “Ik wil het niet als een excuus laten gelden, maar zijn blessure speelde ook een rol in onze resultaten. Per seizoen is hij goed voor een stuk of vijftien doelpunten, een aantal corners die hij haalt en natuurlijk doelpunten die hij anderen laat scoren. Dat moesten we maandenlang missen.”

De Spanjaard zat dit weekend weer in de dug-out, maar kreeg nog geen speelminuten. “Ik stond op de reservelijst, want ik ben nog niet compleet de oude. Toch was het fijn weer op de bank te zitten en de sport weer te ‘voelen’. Het was de afgelopen maanden ontzettend moeilijk om mijn team te zien verliezen, zonder de mogelijkheid te hebben in te grijpen. Niet dat ik het beter zou kunnen doen dan de rest, maar ik had ze natuurlijk graag willen helpen. Ach, volgend seizoen wordt hopelijk weer mijn seizoen. Of óns seizoen, beter gezegd...”

FOTO'S: Kimon Inglessis (www.amsterdamman.com)