AMSTELVEEN KINZO REVISITED?

Column: Gerard Vogelaar

In onze tijd was je als jochie van een jaar of tien, elf een echte bink wanneer je op het Stadionplein een potje ‘tienen’ op het basketbalveldje met zijn netloze baskets in één keer uitgooide. Later stond je op het Museumplein stiekem te popelen om een keertje te mogen meedoen met een potje hogeschoolballen door ‘de grote jongens’ uit die tijd. De Apollohal gold als dé basketbaltempel. Kortom basketbal was wat je tegenwoordig, geloof ik ‘vet cool’ zou noemen.

In die tijden van weleer werden ook Amstelveen en basketbal in één adem werden genoemd en geroemd. Uitpuilende sporthallen, topbasketbal, topspelers, topsport pur sang als Kinzo Amstelveen er met zijn tegenstanders speelde. Legendarische ballers als Dan Cramer, Owen Wells, Joe Wallace, Al Faber, Harry Kip, Roel Tuinstra, Karel Vrolijk en Randy Wiel (FOTO links) vertoonden er hun niet geringe (betaalde) kunsten. Onder leiding van de even legendarische coach/ondernemer Theo Kinsbergen werd Kinzo in de zeventiger jaren van de vorige eeuw twee keer kampioen van Nederland en speelde het een geducht nummertje mee in de toenmalige Europacup.

De tijd dat basketbal ‘tophot’ was in onze stad ligt echter alweer decennia achter ons. Kinsbergen (FOTO rechts) haakte af, daarmee verdween tegelijkertijd de sponsor van de vloer en in dat  kielzog ook de toppers. En Amstelveen was weer een spectaculaire topsportillusie armer. Want in de jaren daarna is het ondanks een aantal goedbedoelde pogingen om het basketbal weer topkleur te geven, niet de gelukt de mooie tijden te doen herleven. Piranhas was zo’n poging. De club beschikte over erg goede jeugd op nationaal prestatieniveau, maar redde het (financieel) toch niet. Opvolger MBCA (de Millenium Basketbal Club Amstelveen) leidde vanaf 2000 aanvankelijk het  bescheiden bestaan van een weinig opvallend breedtesportclubje.

Tot 2007, toen de club voor de tweede achtereenvolgende keer werd genomineerd voor de jaarlijks door de gemeente te vergeven prijs voor de vereniging van het jaar. En die prijs ook daadwerkelijk won. Toen bleek dat er wel degelijk een vereniging met ambitie aan de gang was om het basketbal in Amstelveen weer smoel te geven. Ook al omdat een paar coryfeeën van weleer zich direct met het reilen en zeilen van de club bemoeiden, had ik destijds hoopvolle verwachtingen. Weliswaar lag  accent op de jeugd maar dat mocht de pret van een mogelijke basketbalrevival niet drukken. Want die de jeugd heeft,... nietwaar?

Maar in de daaropvolgende twee jaar verflauwde mijn interesse weer. De coryfeeën lieten een witte plek op de website van MBCA achter en naar spectaculaire ontwikkelingen speurde ik vergeefs. Tot mijn laptopje mij verleden week op een druilerig en regenverstoorde herfstdag toevallig (?) opnieuw naar deze site dirigeerde.

Een compleet nieuw bestuur van vier man op de FOTO'S met v.l.n.r. Wim Mual, Rinco van der Baan, Kees Vermunt en David Pablos) glunderde mij toe dat zij vast van plan zijn om basketbal in Amstelveen weer helemaal op de kaart te zetten...

Daardoor toch weer nieuwsgierig geworden graasde ik de site af naar concrete tekenen van dit volfraaie voornemen. En jawel: onder het kopje ‘Basketbal’s cool’ trof ik een hartelijke uitnodiging aan voor de jongste jeugd van 5 tot 9 jaar om iedere zaterdagochtend naar de sportzaal in Westend te komen  om er onder deskundige leiding de beginselen van het ballen onder de knie te krijgen.

Nou heb ik in mijn belegen leven wel vaker van dit soort opwekkingen onder ogen gehad, maar als basketje bij netje kwam bleek dit soort voornemens heel vaak in wensdromen te blijven  steken.

Aangezien mijn buurman Freek zijn hamstring lichtelijk had verrekt bij een onmogelijke stoot tijdens een potje ‘10 over rood’, besloot ik afgelopen zaterdag  mijn overjarige Vespa solo richting Winkelcentrum Westwijk te sturen.

Om daar te ontdekken dat mijn aanvankelijk even gure twijfel als het weer van dat moment volslagen onterecht bleek. In de hal dartelden zo’n 25 jongens en meisjes vol ijver in het rond. Met volle inzet poogden zij de aanwijzingen van een viertal in rode coachjacks gehulde trainers zo nauwgezet mogelijk op te volgen. Alles onder het toeziend oog van talrijke enthousiaste ouders. Mijn mobieltje sprokkelde een paar kwaliteitsarme maar toch herkenbare beelden bij elkaar, die een indruk geven van mijn opwekkende waarnemingen.

Een van de kijkers vertelde mij dat het vandaag gelukkig wat rustiger was dan de week ervoor, zodat er wat meer ruimte was en aan elk kind nog meer aandacht besteed kon worden. Ik zag dat het waar was. De trainers waren vol overgave bezig deze ‘mini-minies’ de eerste beginselen van het spel te leren. Aan de afsluitende partijtjes kon je goed zien dat hun werk bij sommige van de kids al de nodige vruchten begint af te werpen. Het gemak waarmee die het netje wisten te vinden duidde op talent.

Al met al leverde mijn vroege tocht het bewijs op dat het niet alleen met de intenties van MBCA goed zit maar dat men ook echt en nog wel aan de basale basis begonnen is om hun droom te gaan realiseren. In gedachten zag ik al  een uitpuilende Amstelveense sporthal uit de bol gaan voor een fabelachtige dunk van een van de kids die via deze en later tot heuse basketbalschool uitgegroeide instuif als lokale basketbalcoryfee de mensen op de banken brengt. Met dat mooie perspectief ving ik bij het weglopen een bal op die ik achteloos tot driepunter omtoverde. Dromend van Amstelveen Basketbalstad van Nederland!, voerde mijn Vespaatje mij onder een inmiddels opgeklaard zwerk huiswaarts.